Nie tylko Psylocybina: Jakie związki znajdują się w magicznych grzybach?

Nie tylko Psylocybina: Jakie związki znajdują się w magicznych grzybach?

Istnieją dziesiątki tajemnic związanych z magicznymi grzybami, ale psylocybina, będąca jednym z ich głównych składników, nie jest jedną z nich. Poza tym słynnym związkiem w grzybach halucynogennych znajduje się kilka innych substancji. Czy wiesz, jakie związki składają się na profil chemiczny grzybów psylocybinowych? My poszperaliśmy i odkryliśmy kilka różnych elementów. Dołącz do nas, aby poznać historię magicznych grzybów, ich psychodeliczne działanie i unikalny skład chemiczny. Czym są grzyby magiczne? Magiczne grzyby to rodzaj uprawianych lub dziko rosnących grzybów zawierających psylocybinę. Po spożyciu ten aktywny składnik metabolizuje się do psylocyny, wiążąc się z receptorami serotoniny w mózgu i wywołując psychodeliczne doznania. Do tej pory naukowcy zidentyfikowali ponad 200 gatunków grzybów psylocybinowych. Noszą one wiele nazw, takich jak grzyby magiczne, grzybki, grzybki, shrooms, kamienie filozoficzne, złote szczyty i grzyby psychodeliczne. Te naturalnie występujące grzyby są jedną z najpopularniejszych substancji psychodelicznych na świecie. Dowody sugerują, że starożytne cywilizacje używały grzybów psylocybinowych przez całą historię. Ludzie włączali je do ceremonii religijnych, świętych rytuałów i holistycznego leczenia. Ostatnio grzyby magiczne stały się popularną substancją rekreacyjną, a badania wykazały, że mają one duży potencjał terapeutyczny. Pochodzenie grzybów magicznych Grzyby halucynogenne istnieją od wieków. Ich najwcześniejsze znane pochodzenie datuje się na 9000 lat p.n.e. Historycy odkryli północnoafrykańskie malowidła naskalne z tego okresu, które rzekomo zawierały obrazy nawiązujące do grzybów psylocybinowych. Uważa się, że rytuały azteckie regularnie zawierały magiczne grzyby, które nazywano teonanácatl, czyli "ciało bogów". Posągi i inne przedmioty przypominające grzyby znaleziono także w azteckich i majańskich ruinach w Ameryce Środkowej. Naukowcy potwierdzili, że różne ludy tubylcze używają grzybów magicznych w Ameryce Środkowej, w tym plemiona Mixtec, Mazatec, Zapatec i Nauhua. Grzyby magiczne w świecie zachodnim Grzyby psilocybinowe trafiły do USA pod koniec lat 50. ubiegłego wieku. Zaczęło się od R. Gordona Wassona, który badał grzyby podczas podróży po Meksyku w 1955 roku. Przeżył wówczas zmieniającą życie ceremonię przeprowadzoną przez szamana z plemienia Mazatec z użyciem magicznych grzybów. Po tym rytuale Wasson napisał artykuł o swoich odkryciach w magazynie Life w 1957 roku. Ukazał się on pod tytułem "Seeking the Magic Mushroom" ("Poszukiwanie magicznych grzybów"). To kultowe zdanie dało grzybom psylocybinowym ich słynną nazwę i zwróciło uwagę na ich potencjalne korzyści. Mniej więcej w tym samym czasie amerykańscy naukowcy zaczęli interesować się tymi grzybami. Roger Heim, jeden z kolegów Wassona, zwrócił się do szwajcarskiego naukowca Alberta Hofmana z prośbą o ekspertyzę na temat substancji chemicznych zawartych w grzybkach. Po przeprowadzeniu kilku testów, w 1958 roku Hofmann stał się pierwszą osobą, która wyodrębniła psylocybinę z grzybów. Wykorzystał próbki przywiezione przez Wassona z Meksyku i doszedł do wniosku, że psylocybina jest substancją chemiczną odpowiedzialną za efekty halucynogenne. W 1960 r. artykuł Wassona przeczytał Timothy Leary, znany amerykański psycholog, który zdecydowanie opowiadał się za substancjami psychodelicznymi. Następnie zdecydował się na podróż do Meksyku, aby samemu doświadczyć magicznych grzybów i wrócił jako odmieniony człowiek. Leary twierdził, że podczas pięciogodzinnej podróży psychodelicznej dowiedział się bardzo wiele o funkcjonowaniu swojego mózgu. Powiedział nawet, że w tym czasie odkrył więcej niż przez 15 lat nauki w szkole. Leary rozpoczął Harvard Psilocybin Project, aby pokazać, że magiczne grzyby mogą prowadzić do wyższego stanu świadomości. W połowie lat 60. został ostatecznie zwolniony z Uniwersytetu Harvarda, ale nadal opowiadał się za substancjami psychodelicznymi. W 1970 roku Stany Zjednoczone zakazały używania grzybów psylocybinowych, ale zezwoliły na prowadzenie badań medycznych. Przez dziesiątki lat w tej dziedzinie badań nie odnotowano żadnego postępu, ale nowe odkrycia ostatnich lat zmieniły ten stan rzeczy. Grzyby magiczne dzisiaj FDA (Food and Drug Administration) zezwoliła Compass Pathways na badanie grzybów magicznych jako możliwego sposobu leczenia depresji w 2018 roku. Uniwersytet Johnsa Hopkinsa również otworzył Centrum Badań nad Psychodelikami i Świadomością. Naukowcy odkryli tam, że psylocybina może skutecznie leczyć depresję i różne uzależnienia od narkotyków. Inne dowody wskazują na to, że grzyby psychodeliczne mogą łagodzić stres emocjonalny związany z ciężkimi diagnozami nowotworowymi. Do tej pory tylko stan Oregon i kilka gmin w USA zdekryminalizowało grzyby magiczne i inne rośliny psychodeliczne. Do regionów tych należą: Seattle, Waszyngton Santa Cruz i Oakland w Kalifornii Denver, Kolorado Detroit i Anne Arbor, Michigan Cambridge, Somerville, Northampton i Easthampton, Massachusetts. Efekty działania magicznych gmagicznych rzybów  Główną substancją chemiczną w grzybach magicznych jest psylocybina. Po spożyciu przekształca się ona w psylocynę i wywołuje efekty halucynogenne. Doznania te wywołują zmieniony stan świadomości i prowadzą do doświadczeń psychodelicznych. Grzyby magiczne zmieniają sposób słyszenia, widzenia i odczuwania. Innymi słowy, mogą sprawić, że doświadczysz rzeczy, które wydają się prawdziwe, choć takie nie są. Należy zauważyć, że grzyby magiczne działają na każdego w inny sposób. Wiele osób uważa, że największy wpływ na efekty ma otoczenie, ale te elementy również odgrywają rolę: Dawkowanie Waga Wiek Stan emocjonalny Osobowość Historia chorób psychicznych Po spożyciu grzybów psychodelicznych wrażenia pojawiają się zwykle w ciągu 10-60 minut. Mniejsze dawki często wywołują następujące efekty halucynogenne: Nakładanie się obrazów wizualnych Wypaczone przedmioty i powierzchnie Powtarzające się geometryczne kształty i kolory Zmieniona percepcja dźwięku Aury w pobliżu światła Większe dawki grzybów magicznych mogą wywołać te dodatkowe efekty: Synthesia Zaburzone postrzeganie czasu i przestrzeni Poczucie wtopienia się w otoczenie Bardziej złożone halucynacje wzrokowe Różne efekty emocjonalne, od skrajnego śmiechu do zwiększonego niepokoju. Mikrodawkowanie jest popularnym sposobem zażywania grzybów psychodelicznych. Zmniejsza ona ryzyko wystąpienia negatywnych skutków ubocznych i pozwala na wykorzystanie pozytywnych.   Oto niektóre z rekreacyjnych i medycznych korzyści, jakie dają grzyby psylocybinowe: Mogą leczyć objawy depresji i lęku Może pomóc w klasterowych bólach głowy Pomoc w leczeniu uzależnień Dają euforię i podnoszą na duchu Zapewniają pozytywny wzrost nastroju Jeśli chodzi o magiczne grzyby, doświadczenia każdej osoby są wyjątkowe i osobiste. Wybór bezpiecznego i wygodnego miejsca na wyprawę po grzyby jest bardzo ważny. Rozważ poproszenie zaufanego przyjaciela, aby towarzyszył ci podczas tego doświadczenia. Skład chemiczny grzybów Grzyby magiczne zawierają wiele związków chemicznych. Każdy grzyb psychodeliczny zawiera różne ilości tych związków chemicznych, zwłaszcza te rosnące w środowisku naturalnym. Niektóre z tych związków wywołują efekty psychoaktywne, podczas gdy inne nie wywołują takiej samej reakcji. Oto znane substancje występujące w grzybkach:   Psylocybina Psilocybina jest uważana za jeden z najbardziej znanych związków psychodelicznych. Alkaloid ten występuje naturalnie i jest silnie psychoaktywny. Psilocybinę znaleziono w ponad 200 gatunkach grzybów, a jedno z badań sugeruje, że może ona występować także w rzadkim poroście. W USA psylocybina jest sklasyfikowana jako narkotyk z listy 1, bez akceptowanego obecnie zastosowania w leczeniu. Dr Albert Hofmann po raz pierwszy wyizolował psylocybinę i psylocynę w 1958 roku. Przypisuje mu się również odkrycie LSD, innego rodzaju substancji psychodelicznej. Większość ludzi uważa, że psylocybina jest głównym związkiem chemicznym grzybów, który oddziałuje na mózg, ale tak nie jest. Chociaż jest to substancja występująca w największej ilości, psylocybina jest także prolekiem psylocyny. W związku z tym, zanim połączy się z receptorami serotoniny, musi najpierw ulec metabolizmowi do psylocyny. Ten proces chemiczny znany jest jako deposforylacja. Po usunięciu fosforanów psylocyna jest bardziej rozpuszczalna w tłuszczach i łatwiej wchłaniana do organizmu. Badania wykazują, że psylocybina może być pomocna w następujących przypadkach Depresja Długotrwałe zmiany postaw i przekonań Lęku Uzależnienie od tytoniu Uzależnienie od alkoholu Uważa się, że psylocybina nie powoduje odstawienia, głodu ani uzależnienia.   Psylocyna Ten związek chemiczny zawarty w grzybach jest alkaloidem tryptaminy, który wywołuje doznania psychodeliczne. Występuje naturalnie w różnych gatunkach grzybów magicznych. Poza organizmem psylocyna jest substancją niestabilną i krótkotrwałą, której okres półtrwania wynosi 1-3 godziny. Większość zastosowań obejmuje jej prekursor, psylocybinę. Psylocyna jest aktywnym składnikiem, który powstaje po spożyciu psylocybiny. Badania wykazują, że psylocyna jest strukturalnie podobna do serotoniny, ale nie wpływa znacząco na receptory dopaminowe. Wpływa głównie na układ noradrenergiczny. Fizjologiczne efekty działania psylocyny obejmują przyspieszoną akcję serca, rozszerzone źrenice, euforię, niepokój, halucynacje wzrokowe, dreszcze i mdłości. Norpsylocin Ten naturalnie występujący alkaloid tryptaminy został odkryty w 2017 roku. Norpsylocyna jest pochodną psylocybiny. Uważa się, że jest ona zdifosforylowanym metabolitem baeocystyny, a badania wykazały, że jest nawet silniejsza niż psylocybina. Norpsylocyna została po raz pierwszy wyizolowana z powszechnie uprawianego gatunku Psylocibe cubensis. W 2020 roku naukowcy opublikowali syntetyczną metodę produkcji norpsylocyny i innych związków chemicznych pochodzących z grzybów.   W tym samym roku naukowcy przeprowadzili pierwsze badania biologiczne norpsilocyny. Chociaż udało im się rozwiązać strukturę krystaliczną związku w celu sformułowania precyzyjnych pomiarów, do zrozumienia norpsylocyny potrzebne są dalsze badania.   Baeocystyna Substancja ta jest pochodną lub analogiem związku chemicznego psylocybiny. Baeocystyna została po raz pierwszy wyizolowana w 1968 roku z Psylocybe baeocystis i syntetycznie przygotowana w laboratorium w 1959 roku. Dowody sugerują, że baeocystyna może mieć znaczenie dla efektów działania grzybów psychodelicznych. Badanie przeprowadzone w 1994 roku wykazało, że jej stężenie wynosiło jedną trzecią ilości psilocybiny. Inne doniesienia mówią, że 10 mg baeocystyny może być tak samo psychoaktywne jak 10 mg psylocybiny.   Niezwykle rzadko udaje się uzyskać czystą baeocystynę, dlatego badania nad jej właściwościami są trudne i powolne.   Norbaeocystyna Ten niewielki związek został odkryty w tym samym czasie co baeocystyna, stąd podobnie brzmiąca nazwa. Norbaeocystyna jest alkaloidem z grzybów magicznych i analogiem psylocybiny. Jest N-demetylowaną pochodną baeocystyny i fosforylowaną pochodną 4-hydroksytryptaminy. Najnowsze badania wykazują, że norbaeocystyna może być pośrednikiem w biosyntezie psylocybiny. Uważa się, że związek ten nie ma właściwości psychodelicznych. Możliwe jest również, że zawiera właściwości holistyczne bez efektów odurzających. Bardzo niewiele wiadomo na temat norbaeocystyny i jej działania psychoaktywnego, dlatego konieczne są dalsze badania.   Aeruginascyna Ten związek chemiczny został odkryty w 1989 roku i początkowo sądzono, że występuje tylko w jednym gatunku: Inocybe aeruginascens. Jednak badania przeprowadzone w 2020 roku wykazały występowanie aeruginascyny w Psylocibe cubensis, co sugeruje, że może być ona bardziej rozpowszechniona. Struktura chemiczna aeruginascyny jest podobna do psylocybiny i zwykle występuje ona w takich samych stężeniach jak baeocystyna i psylocybina. Ze względu na swój skład chemiczny, naukowcy uważają, że związek ten nie może przemieszczać się z krwi do mózgu. Aeruginascyna musiałaby zostać zdemetylowana lub przyłączona do jakiejś cząsteczki, aby mogła zostać aktywowana metabolicznie w organizmie. Związek ten pozostaje owiany tajemnicą, nie przeprowadzono prawie żadnych badań nad jego działaniem i właściwościami. Jedyne dostępne dowody sugerują, że aeruginascyna może wywierać wpływ na ogólne składniki grzybów magicznych.   ß-karboliny W 2019 r. naukowcy odkryli ß-karboliny w czterech gatunkach Psylocybe. Związki te stanowią ogólną grupę substancji chemicznych, do których należą inhibitory monoaminooksydazy (MAOI). ß-karboliny występują również w roślinnych składnikach tradycyjnych naparów ayahuasca. MAOI są strukturalnie podobne do DMT i psylocybiny. Ich obecność może wzmacniać doznania związane z psylocybiną podczas podróży po grzybach magicznych, co rodzi kolejne pytania o efekt "entourage".   Siła psylocybiny Chociaż psylocybina jest najbardziej znanym związkiem występującym w grzybach psychodelicznych, to z pewnością nie jest to jedyny związek, o którym warto mówić. Psylocyna, baeocystyna, norpsylocyna, aeruginascyna, ß-karboliny i norbaeocystyna to godne uwagi składniki grzybów magicznych. Wciąż jednak pozostaje wiele do odkrycia na temat tych interesujących substancji i ich potencjalnego działania.   Chcesz dowiedzieć się więcej o cudownym świecie grzybów psychodelicznych? Zajrzyj na nasz blog, gdzie znajdziesz więcej fascynujących informacji o tych magicznych grzybach.   Tylko do celów edukacyjnych #FEPO